مىشود به اين معنى كه هر چيزى در هر چيزى نقش بسته و ديده مىشود ، بلكه مىگوييم :
ظاهر آيه اين است كه ( تفصيلا ) معطوف بر ( موعظة ) است ، و قيودى متقدّم بر معطوف عليه به حكم عطف در معطوف معتبر است بر اساس همين مطلب است كه در بين صوفيان مشهور شده است كه مىگويند : هر چيزى در هر چيز ديگرى نهفته است .
فَخُذْها بِقُوَّةٍ
يعنى در حالى كه مىگويند الواحى را كه در آن موعظه و تفصيل هر چيزى است بگير ، يا موعظه و تفصيل هر چيزى را ، يا مجموع الواح و موعظه و تفصيل را بگير چون طبق آنچه كه در فوق ذكر شد گرفتن هر چيز اعمّ از موعظه ، وحى و . . . مستلزم اخذ و پذيرش بسيارى از مكنونات آن مىشود لذا لفظ ( بقوّة ) را براى توانايى بيشتر او در گرفتن مأخوذات اضافه كرد .
وَ أْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها
و قومت را امر كن به گرفتن الواح و موعظه يا به گرفتن بهترين آنها ، يا به گرفتن هر امرى كه باشد .
در اين عبارت متعلّق به امر و جزم چيزى كه به گرفتن آن امر قطعى شده است ، حذف و باعث ابهام شده است ، جواب اين است كه فرمان موسى عليه السّلام به هر امرى موجب مىشود كه قوم او بهترين آن را برگزينند ، گويى كه به سبب امر موسى و توجّه او به سوى آنان يك نوع تاثيرى در آنها مىگذارد كه چشم بصيرت آنها باز مىشود به نحوى كه بين احسن و غير احسن فرق