كه تو نمىتوانى از حدودت خارج شوى ، و اگر با حدودت مرا مشاهده كنى فانى خواهى شد ، پس تو نمىتوانى مطلق را ببينى .
وَ لكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ
و لكن به كوه نگاه كن به كوه سنگ يا به كوه انانيّت .
فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكانَهُ
اگر كوه به جهت تجلّى نورى از انوار مطلق در جاى خود مستقرّ شد و ماند آن وقت ،
فَسَوْفَ تَرانِي
تو با اين كوه انيّت و بشريّت مرا خواهى ديد .
فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ
وقتى كه پروردگارش تجلّى كرد . منظور از ربّ مطلق مضاف « 1 » است نه مطلق مطلق .
لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا
خداوند يا ربّ يا تجلّى ربّ بر كوه تابيد و آن را متلاشى كرد .
وَ خَرَّ مُوسى صَعِقاً
و موسى عليه السّلام از خود بىخود گشت و بىهوش افتاد .
فَلَمَّا أَفاقَ قالَ سُبْحانَكَ
پس چون به هوش آمد گفت خدايا تو از آنچه كه حقّ من نيست ، و درخواست كردم منزّه هستى .
تُبْتُ إِلَيْكَ
از سؤال خود توبه كردم .
هامش
( 1 ) . ربّ مطلق مطلق آن جنبهء غيبى ربوبيت است كه هيچگونه تعيّنى و تجلّى و ظهورى ندارد امّا ربّ مطلق مضاف به جهت ظهورى ربّ مطلق اطلاق مىگردد كه آن را مقام تجلّى نامند .