آتَيْتُكَ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ ( 144 ) وَ كَتَبْنا لَهُ فِي الْأَلْواحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصِيلاً لِكُلِّ شَيْءٍ فَخُذْها بِقُوَّةٍ وَ أْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها سَأُرِيكُمْ دارَ الْفاسِقِينَ ( 145 )
ترجمه :
( 7 / 145 - 143 )
و چون موسى ( با هفتاد نفر از بزرگان قومش كه انتخاب شده بودند وقت معيّن ) به وعدهگاه آمد و خدا با وى سخن گفت ، موسى عرض كرد خدايا ، خودت را به من آشكارا بنما كه ترا مشاهده كنم . خدا در پاسخ فرمود كه مرا هرگز نخواهى ديد و ليكن در كوه بنگر اگر كوه ( بدان صلابت هنگام تجلّى نور من ) به جاى خود برقرار تواند ماند تو نيز مرا خواهى ديد پس آنگاه نور خدا بر كوه تابش كرد كوه را مندك و متلاشى ساخت . موسى بىهوش افتاد سپس كه به هوش آمد ، عرض كرد خدايا تو از رؤيت و حسّ جسمانى منزّه و برترى و من به درگاه تو توبه كردم و از قوم خود اوّل كسى باشم كه به تو ايمان آوردم ،
خدا فرمود : اى موسى من ترا براى اين كه پيغامهاى مرا به خلق برسانى برگزيدم و به كلام و هم صحبتى خويش انتخاب كردم پس آنچه را به تو فرستادم كاملا فراگير و سپاس خدا را به جاى آر ،
و در الواح ( ده فرمان ) از هر موضوع براى نصايح و اندرز و هم تحقيق هر چيز به موسى نوشتيم و دستور داديم كه حقايق و احكام آن را به قوّت عقل و ايمان فراگير ، و قوم را دستور ده كه نيكوترين مطالب آن را اخذ كنند كه پستى مقام و منزلت فاسقان را به زودى به شما نشان خواهم داد .