يا اينكه مقصود از خير مطلق زيادى است نه تفضيل ، زيرا بسيار مىشود كه لفظ خير استعمال مىشود و مقصود تفضيل و برترى نيست .
إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
يعنى اگر شما معتقد به خدا و آخرت هستيد .
شرط تحريك و تهييجى است بنابراين كه ايمان آنها به خدا بر حسب اقرارشان براى متكلّم و مخاطب قطعى و يقينى باشد ، يا اينكه شرط تقييدى است ، بنابراين كه ايمانشان توأم با شكّ و يا متزلزل باشد كه مانند مشكوك است ، اعمّ از اينكه جزاء را چيزى موافق ( اوفوا . . . تا آخر ) تقدير بگيريم ، يا چيزى موافق
ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ
به طور صريح عبارت دلالت بر تهديد آنها مىكند يعنى اگر شما مؤمن نباشيد پس هر چه مىخواهيد انجام دهيد ، يا اينكه آن كار براى شما بهتر نيست بلكه در اين هنگام كه ايمان نداريد براى شما فرقى بين آن كار و ضدّش وجود ندارد .
وَ لا تَقْعُدُوا بِكُلِّ صِراطٍ تُوعِدُونَ
اين جمله را از قول خدا
ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ
مؤخّر قرار دارد تا اشاره به اين باشد كه اين كار با آنچه كه گذشت در قبح و زشتى مساوى نيستند ، و اينكه در آن خير نفسانى نيز تصوّر نمىشود ، و اينكه آن براى مؤمنين و غير مؤمنين زشتترين چيزهاست .
و در شأن نزول آن گفته شده است : كه آنها در راه مىنشستند و هر كس كه مىخواست پيش شعيب برود و به او ايمان بياورد به او وعده مىدادند و شبهات بر خلق القا مىكردند