« وصّاكم » چنان كه بعضى گفتهاند ، خيلى بعيدتر است ، چون رابط براى مبتداى معطوف عليه ظاهر نيست .
تَماماً
يعنى بدون نقصى در كتاب ، يا به جهت تمام و كامل شدن نعمت ، و آن حال ، يا مفعول مطلق يا تعليل است .
عَلَى الَّذِي أَحْسَنَ
بر كسى كه صاحب حسن و خوبى گشت ، يا عملش را نيكو قرار داد ، و به اعتبار يكى از اين دو معنى يا آيه چنين تفسير شده است : كه خدا را چنان عبادت كن كه گويا كه او را مىبينى ، يا احسان به غير نموده ، بدى را از آنها منع كن .
بدان كه حسن مطلق ، منحصر در ولايت مطلقه است كه صاحب آن بعد از محمّد صلّى اللّه عليه و آله ، على عليه السّلام است ، و حسن و زيبايى غير ولايت از ذوات و صفات و افعال به اعتبار اتّصال آن حسن ، به ولايت است ، و تفاوت زيبايى در اشياء به اعتبار تفاوت آنها در قرب و بعد از ولايت است .
پس طالب ولايت ، فى نفسه نيكو و زيباست و افعالى كه از ناحيهء طلب او صادر مىشود نيز نيكو و زيبا خواهد بود ، و قبولكننده ولايت نيكوتر از طلبكننده آن است ، و افعالى كه از جهت قبول صادر مىشود ، نيكوتر از افعال طلبكننده است ، و قبول كنندهاى كه صورت ولىّ را مشاهده مىكند و به ملكوت او نظر مىاندازد ، بهتر و نيكوتر از قبولكننده غايب از مشاهده است .
و آن مشاهده چيزى است كه نزد صوفيّه فكر ناميده مىشود و صورت شيخ را مجسّم مىكند ، و نظر به صورت