بر قرائت رفع ) « بين » از اضداد است ، و بنا بر قرائت نصب فاعل ضمير است و « بين » ظرف است .
وَ ضَلَّ عَنْكُمْ ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ
يعنى آنها كه گمان مىكرديد شركاى ولايت و خلافت و يا شركاى خدا هستند نابود شدند . از امام صادق عليه السّلام است كه اين آيه درباره بنى اميّه و شركاى آنان كه پيشوايانشان بودند نازل شده است ، سپس وقتى كه حال منحرفين و ظلم و عقوبت آنها را ذكر كرد كيفيّت تدبير عالم و آيات قدرت و علمش را ذكر نمود تا مانند علّت براى لازم بودن خلافت از جانب خدا باشد كه به آن در اين قول خدا اشاره شده است :
وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ النُّجُومَ
تا آخر آيه . و حجّت باشد بر كسانى كه از خلافت منحرف گشتهاند .
پس فرمود :
إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى
خدا شكافنده دانه و هسته است منظور از « دانه و هسته » ستاره ، درخت ، يا اسلام از سرشت پاك ، يا ايمان از اسلام مىباشد ، و نيز كفر از سرشت خبيث و ناپاك ، يا سينهاى كه به سبب سرشت پاك به اسلام باز شده ، و همچنين قلبى كه از آن سينه پاك حاصل آيد ( و عكس آن نيز درست است ) يعنى سينهاى كه به واسطهء سرشت ناپاك به كفر گراييده است .
يا اينكه مقصود سرشت مؤمن است كه خداوند او را از زندان تن بيرون مىآورد ، و سرشت كافر است از آنچه كه از