و از امام باقر ( ع ) « 1 » است كه خداوند نمىبخشد كسى را كه به ولايت علىّ ( ع ) كافر شود و كمتر از آن براى كسى كه دوستدار علىّ ( ع ) باشد ، مىبخشد .
و از علىّ ( ع ) است كه هيچ آيهاى براى من از اين آيه محبوبتر نيست .
وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ
و كسى كه به خدا به اعتبار اينكه به اتمّ مظاهر او شرك ورزيد .
فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً
بر خود گناهى بزرگ بسته است ، اين عبارت عطف است در معنى تعليل و افتراء و محقّق مىشود به فعل و قول « 2 » .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 49 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلاً ( 49 )
ترجمه :
نمىبينى آنان كه ( تظاهر به ) پاكدلى و نيك نفسى كنند ( در موقع عمل چقدر ناپاكند ) خداست كه هر كه را بخواهد از رذائل پاك و منزّه دارد ، و به قدر فتيلى ( رشتهء خرمائى ) در قضاى الهى ، به كسى ستم نشود .
تفسير :
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ
تعجّب در اينست كه خود را پاك مىدانند با وجود آنكه حال آنها در گذشته معلوم شد و نيز تهديد آنهاست . و تزكيه يا به معنى نسبت طهارت است به نفسها و آن نفسها
هامش
( 1 ) تفسير الصّافى : 1 / ص 458 و تفسير العياشى : 1 / ص 245 / ح 149 و تفسير البرهان : 1 / ص 375 / ح 5
( 2 ) تفسير الصّافى : 1 / ص 458 ، و تفسير البرهان : 1 / ص 374 / ج 3 و التوحيد : ص 409 / ح 8