شرك به مظاهر خدا شرك به خداست . ، پس گويا كه گفته است : اى امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله به ولايت علىّ ( ع ) ايمان بياوريد كه ما آن ولايت را نازل كرديم در حالى كه تصديقكنندهء احكام اسلام است كه با شماست ، و در مخالفت با آن از عقوبت من بترسيد ، زيرا من نمىبخشم كسى را كه به ولايت علىّ ( ع ) شرك بورزد تا چه برسد به اينكه به ولايت على كافر شود .
وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ
يعنى كمتر از شرك را هر چه باشد چه بزرگ باشد و چه كوچك ، خداى تعالى مىبخشايد .
لِمَنْ يَشاءُ
هر كه را بخواهد از شيعيان علىّ ( ع ) . و آنچه از تفسير آيات ذكر شد راجع به منافقين امّت به ولايت علىّ ( ع ) است و در اخبار به آن تصريح شده است با وجود اينكه بيشتر اخبار و اشارات خود براى اثبات اين امر كافى است ، لذا سزاوار است تا اين آيه را اين چنين تفسير كنيم ( كه خداى تعالى از شيعيان علىّ مىگذرد ) .
امام صادق ( ع ) « 1 » در تفسير
ما دُونَ ذلِكَ
فرموده است : مقصود گناهان كبيره و ما سواى آنهاست .
و در حديثى از رسول خدا « 2 » آمده است : اگر مؤمن از دنيا خارج شود و بر او ، مثل گناهان اهل زمين باشد ؛ مرگ كفّارهء آن گناهان مىشود .
و مراد از مؤمن كسى است كه ولايت را قبول كرده باشد .
و در آخر اين حديث آمده است : خداوند شرك به او را نمىبخشد و كمتر از آن را براى هر كس از شيعيان و دوستداران تو يا علىّ ( ع ) كه بخواهد ، مىبخشد .
هامش
( 1 ) تفسير الصّافى : 1 / ص 457 و الكافى : 2 / ح 18 .
( 2 ) تفسير الصّافى : 1 / ص 458 و تفسير البرهان : 1 / ص 374 / ح 4 و الفقيه : 4 / ص 411 / ح 5896