برمىگردد ، انگار كه همانطور آفريده شده است ، و اگر در اين تمكّن مستحكم شد به سبب ملكوتى مسخ مىشود ، و چون اين مسخ ملكوتى ، مستحكم شود تا جائى مىرسد كه بر صورت ملكى ( اين جهانى و مادّى ) چيره گردد ، و صورت ملكى او نيز مسخ مىشود ، بعضى از فلاسفه مسخ ملكى ( صورت ظاهر به شكل حيوانات مسخ شود ) را از محالات شمردهاند ، لذا تأويل آنچه كه از آن ظواهر شرع واقع شده است ( مانند اينكه يهود در صورت جسمانى تبديل به ميمون شدند ) بجا و درست نيست .
وَ كانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا
قضا و امر خدا شدنى است و مانعى از نفوذ آن نمىباشد پس بترسيد از آنچه كه در برابر اين تمرّد ، به شما وعده داده شده است .
و چون مقصود از آيه سابق كنايه يا اصالة امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله است و خداوند آنها را امر كرده كه به آنچه كه بر محمّد صلّى اللّه عليه و آله نازل شده است ايمان بياورند ، و مقصود از چيزى كه به محمّد صلّى اللّه عليه و آله نازل شده ولايت على ( ع ) است . . . خداوند آن را تعليل نمود و فرمود :
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 48 ]
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً ( 48 )
ترجمه :
محقّق است كه خدا هر كس را كه به او شرك آورد نخواهد بخشيد و سواى مشرك هر كه را خواهد مىبخشد و آنكس كه به خدا شرك آورد به دروغى كه بافته گناه بزرگى را مرتكب شده است .
تفسير :
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ
به اعتبار تمامترين مظهر خدا كه عبارت از علىّ ( ع ) است ، آيه ، به كفر و شرك به ولايت علىّ ( ع ) تفسير شده است . زيرا خداوند شناخته و درك نمىشود مگر در مظاهرش ، پس