يعنى خداوند كار آنها را دانست و آنان در طريق رضاى خدا هستند و اين امر ، اقتضا مىكند كه گناهى بر آنان نباشد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 40 ]
إِنَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضاعِفْها وَ يُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً ( 40 )
ترجمه :
همانا خدا به مقدار ذرّهاى بر كسى ستم نكند و هر عمل نيكى را زياد گرداند و از جانب خود به نيكان ، پاداشى بزرگ عطا مىكند .
تفسير :
إِنَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ
خداوند به مقدار ذرّهاى كه كوچكتر از مورچه يا جزئى از اجزاء غبار باشد ، ستم نمىكند .
وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً
« حسنة » با رفع و نصب خوانده شده با فرض اينكه « تك » فعل ناقص و يا فعل تامّ باشد .
يُضاعِفْها وَ يُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً
قول خداى تعالى :
إِنَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ
. . . تا آخر آيه » مستأنف « 1 » يا حال « 2 » است در مقام تعليل قول خدا :
ما ذا عَلَيْهِمْ
زيرا در مثل براى نفى وزر و عقوبت استعمال مىشود ، و كنايه از اجر نيز هست ، پس گويا كه گفته باشد : وزر و عقوبتى بر آنها نيست حتّى براى آنان اجر است اگر ايمان به خدا بياورند زيرا كه خدا ظلم نمىكند كه نيكوكار را عقاب كند ، حتّى اجر نيكوكار را بر حسب استحقاقى كه نسبت به اجر دارد ، مضاعف مىكند . بلكه نيكوكار را از پيش خودش اجر و پاداش بزرگى مىدهد بدون اينكه استحقاق ( آن اندازه از اجر را ) داشته باشد ، و نام اجر گذاشتن بر آنچه را كه خداوند
هامش
( 1 ) اگر مستأنف باشد : چون شروع جمله است ، و ربطى به ما قبلش ندارد ، عام است كه به طور كلّى ظلم را از خدا نفى مىكند .
( 2 ) اگر حال باشد : يعنى درحالىكه خدا بهاندازهء ذرهاى ظلم نمىكند كه علّت بخشايش خدا را بر آنها بيان مىكند .