وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ
معنى دوّم را مىرساند و مىگويد : اموال آنها را با اموال خود مخلوط و مصرف نكنيد .
بدان كه يتيم مانند رحم روحانى و جسمانى است . يتيم جسمانى كسى است كه در سنّ خردسالى از پدر جسمانىاش منقطع شود ، و يتيم روحانى كسى است كه از امامش كه پدر روحانى اوست منقطع شود ، چنان كه صريحا و اشارتا وارد شده است . و يتيم شدن از امام يا به اين است كه از شهود حسّى به سبب مرگ و غير آن غايب شود ، يا از شهود بصيرت غايب گردد ؛ بدين گونه كه استعداد حضور نباشد يا فكر مصطلح صوفيّه حاصل نشده باشد ، زيرا كسى كه در سينهاش مثال شيخ متمثّل نشود و صورت مثالى او را با چشم بصيرت مشاهده نكند از امامش منقطع مىشود .
و حقّ چنين يتيمى عبارت از خدمت كردن و مواسات و محبّت و نصيحت كردن است كه بر نسبت به آنها متعهّد شده است .
و اين همان يتيم روحانى در عالم كبير است .
و امّا در عالم صغير ؛ پس قواى حيوانى و بشرى مادام كه در تبعيّت از نفس بوده به مقام تمتّع و لذّت بردن ناشى از ديدن وجود شيخ نائل نگردند يتيم محسوب مىشوند و مال و حقّ او ( كه در آيه رعايت آن ذكر شده است ) عبارت از لذّت بردن نفس است در مشتهيّات و مقتضيّات حلال نفس ، زيرا در اخبار ، تلذّذ از حلال ، و بهرهگيرى از زاد ، و توشه اندوختن براى معاد ، به كرّات ذكر شده است .
و از آنجا كه منع كردن يتيمان ، از حقّ خودشان ، به هر معنى كه باشد ظلم بر مظلوم است درحالىكه آنان مستحقّ ترحّم مىباشند ، خداى تعالى گناه اين ظلم را بزرگ حساب كرده و فرموده است :
إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً
يعنى آن گناه بزرگى است .