مىرساند كه از دين خارج مىشود .
لكن راسخان در علم مىدانند كه همهء آن اخبار از معادن نبوّت و محلهاى وحى صادر شده است و اختلاف و اضطرابى ( ترديدى ) در آنها نمىبينند ، خداوند ما را از آنان قرار دهد ، و خدا ولىّ توفيق است .
امّا چون شأن نزول آيه و سفارش در امر يتيمان و اهتمام به آنها و اصول آنهاست امر به تقوى را با تكرار كردن ، تأكيد كرده و فرموده است :
وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ
تقوى را اوّلا معلّق بر وصف ربوبيّت نمود كه مقتضى پرهيز از مخالفت با اوست ، و نيز ربوبيّت را توصيف كرد به چيزى كه مقتضاى تقوى است ، و ثانيا آن را معلّق بر وصف الهيّت كرد و الهيّت را نيز توصيف به چيزى نمود كه مقتضى تعظيم است ، و لفظ « ارحام » را نيز به سبب عطف بر ضمير مجرور بر لفظ « اللّه » مقرون ساخت ، تا مبالغه در حفظ ارحام شده ، مقدّمهاى براى اظهار مقصود كه عبارت از حفظ يتيمان است باشد ، زيرا حافظ ايتام در بيشتر موارد صاحب رحم است .
و محافظت از رحم و تعظيم آن ، محافظت و تعظيم از چيزهائى است كه عقل و عرف به آن حكم مىكند . و در شريعت ، در مورد اهميّت دادن به آن ، به حدّى اخبار وارد شده است كه شرح شمار آن ، نتوان كرد .
بدان كه خداى تعالى ، انسان را داراى دو نشئه خلق كرده است و بر حسب هر نشئه براى آن اصول و فروعى قرار داده است كه آن را اصول و فروع انسان مىنامند .
و هر كسى كه با يك فرد به يك اصل منتهى شود ، چون منتهى به يك رحم مىشود ، رحم ( خويشاوند ) ناميده شده است . و برترى رحمهاى روحانى بر جسمانى مانند برترى روح بر جسم است ، و همچنين برترى صلهء رحمهاى روحانى بر جسمانى مانند برترى روح بر جسم است .