[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 29 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ إِلاَّ أَنْ تَكُونَ تِجارَةً عَنْ تَراضٍ مِنْكُمْ وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُمْ رَحِيماً ( 29 )
ترجمه :
اى اهل ايمان اموال يكديگر را بنا حقّ نخوريد مگر آنكه تجارتى از روى رضا و رغبت كرده و سودى بريد ، و يكديگر را نكشيد كه البتّه خدا به شما بسيار مهربان است ( و هرگز به قتل و ظلم شما دربارهء يكديگر راضى نيست ) .
تفسير :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ
تأديب در اموال و انفس است .
تحقيق تعميم اكل و بطلان آن
بدان كه الفاظ چنان كه گذشت ، براى بيان حقايق وضع شده است به اعتبار عناوين مطلق ، بدون اعتبار خصوصيّتى از خصوصيّات مصاديق آنها ، اعمّ از اينكه كلّى باشد يا جزئى . مثلا لفظ زيد براى ذات مخصوص زيد است ، بدون اعتبار حالت و خصوصيّتى از حالات و خصوصيّات او .
چه زيد در حال كودكى زيد است و در حال پيرى نيز زيد است و همچنين بر حسب تجسّم و تجرّدش ، در حالى كه با مادّه بشرى خويش موجود باشد زيد است و در حال فراغ از مادّه نيز زيد است و در حال تقدّر ( وضع و اندازهء كمّى ) زيد است و مجرّد از تقدّر نيز زيد است . پس هيچ يك از خصوصيّات احوال و يا خصوصيّات نشئهها در وضع و اطلاق لفظ زيد معتبر نيست .
و تعجّب كردن و غريب شمردن كسانى كه ادراكشان از عوالم حسّ تجاوز نمىكند و حصر كردن آنها ، مفاهيم را ، در مصاديق حسّى حجّت و دليل بر خودشان است نه براى ما ؛ چون آنها بر حسب نشئهاى كه در آن هستند مصاديق ساير نشئهها را درك نمىكنند ، پس تعميم مفاهيم