است در محرمى كه صيدى را كشته است ، فرمود : كفّاره بر او واجب است ، گفته شد : اگر صيد ديگرى را كشته باشد ؟ فرمود : اگر صيد ديگرى را نيز كشته باشد ديگر كفّاره ندارد ، و او از كسانى مىشود كه خدا در حقّ آن فرموده :
وَ مَنْ عادَ فَيَنْتَقِمُ اللَّهُ
( و كسى كه از آن حد تجاوز كند خداوند انتقام مىگيرد ) و به اين معنى اخبار ديگرى نيز هست .
از امام صادق ( ع ) است « 1 » كه اگر محرم صيدى را از باب خطا بكشد پس بر او كفّاره واجب است و اگر بار دوم از جهت خطا بكشد پس هميشه كفّاره دارد اگر خطا باشد ، ولى اگر عمدا بكشد كفّاره دارد ، و اگر بار دوم عمدا بكشد پس او از كسانى است كه خدا از او انتقام مىگيرد و ديگر كفّاره ندارد .
بنا بر اين معنى
عَفَا اللَّهُ عَمَّا سَلَفَ
يعنى خدا از بار اوّل كه قبل از بار دوم است مىگذرد .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 96 ]
أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَ طَعامُهُ مَتاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيَّارَةِ وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ ما دُمْتُمْ حُرُماً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ( 96 )
ترجمه :
بر شما صيد دريا و طعام آن از انواع ماهىها حلال گرديد تا شما و كاروانيان به آن بهرهمند شويد و صيد بيابان تا زمانى كه محرم هستيد حرام است و بترسيد از خدايى كه بازگشت شما به سوى اوست .
تفسير :
أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَ طَعامُهُ مَتاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيَّارَةِ
به طور مطلق در حال احرام و غير آن ( صيد دريا حلال است ) و ضمير در « طعامه » به « صيد » يا به « بحر » بر مىگردد .
وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ ما دُمْتُمْ حُرُماً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ
هامش
( 1 ) تفسير الصافى 2 : ص 89 - التّهذيب 5 : ص 372 / ح 211 - الاستبصار 2 : ص 211 / ح 4