تفسير :
كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ
يعنى بعضى از آنها از بعضى ديگر نهى نمىكنند يا اينكه بازنمىايستند . و از علىّ ( ع ) است كه وقتى تقصير و كوتاهى در بنى اسرائيل واقع شد اينچنين شد كه اگر مردى برادرش را در حال ارتكاب گناه مىديد او را نهى مىكرد ولى او از عمل باز نمىايستاد ، و اين كار نهىكننده را از آن باز نمىداشت كه با همديگر بخورند و بنشينند و بياشامند تا اينكه خداوند دلهاى بعضى را به بعضى ديگر آميخت و قرآن دربارهء آنها نازل شد آنجا كه خداى عزّ و جلّ مىفرمايد :
لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا
. . . تا آخر آيه » و اين دلالت مىكند بر ذمّ انس گرفتن و معاشرت با اهل معصيت .
لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ
و آنچه را كه انجام مىدهند بسيار بد است و اين بدى از آن جهت است كه بعضى ، بعض ديگر از جهت گفتار ، فعلا و يا قلبا يكديگر را نهى نمىكردند ، و يا اينكه آنها را از كار بد باز نمىداشتند .
تَرى كَثِيراً مِنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ كَفَرُوا
يا بيان حال امّت است يا بيان حال اهل كتاب و كنايه از امّت ، و خطاب به محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا عامّ است كه بسيارى از آنان را مىبينى كه به كافران روى مىآورند .
لَبِئْسَ ما قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ
فعل مخصوص به ذمّ محذوف است يعنى دوست گرفتن كافران بد است ، و آنچه را كه از اين طريق از پيش براى خود مىفرستند بسيار بد است .
أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ
خشم خدا بر آنان است . به تقدير « لام » يا « باء » ، يا اينكه همان فعل مخصوص است .
وَ فِي الْعَذابِ هُمْ خالِدُونَ
به سبب دوستى با كافران در عذاب جاويد خواهند بود ، از امام باقر ( ع ) است پادشاهان ستمگر را دوست خود قرار مىدهند ، و هوا و هوس آنان را تمجيد مىكنند و زينت