آيات ما بينداز كه از جملهء آن آيات عيسى ( ع ) و مادرش ( ع ) است به نحوى كه همه درك مىكنند و شكّى در آن باقى نمىماند .
ثُمَّ انْظُرْ أَنَّى يُؤْفَكُونَ
باز بنگر كه چگونه از حقّ روى مىگردانند .
وسط قرار گرفتن « ثمّ » براى تفاوت بين دو تعجّب است ، يعنى آنها بعد از اين بيان از حقّ در مورد عيسى ( ع ) و مادرش ( ع ) برگشتند ، يا بعد از آنكه از آنها آن حالت پست را كه عجيبتر از هر عجيب است ، ديدند و دانستند ، باز از حق باز گشتند .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 76 ]
قُلْ أَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً وَ اللَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 76 )
ترجمه :
بگو اى پيامبر شما كسى را به جاى خدا مىپرستيد كه مالك هيچ سود و زيانى دربارهء شما نخواهد بود . خداست ( هر كه او را بخواند ) مىشنود و به احوال همه داناست .
تفسير :
قُلْ أَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً
يعنى عبادت مسيح ( ع ) مىكنيد ، زيرا بعد از آنكه احتياج مسيح ( ع ) به پستترين حالتها و عدم توانايى او براى دفع ضرر آن احتياج از خودش دانسته شد ، معلوم مىشود كه مسيح ( ع ) مالك نفع و ضرر غير خودش نيست ، پس اهليّت معبود قرار گرفتن را ندارد ، و مقصود كنايه از امّت است در اطاعت كردن آنها از كسى كه نمىتواند ضرر را از خودش دفع كند .
وَ اللَّهُ هُوَ السَّمِيعُ
و حال آنكه شنيدن حاجتها و بر آوردن آنها منحصر در خداست و براى غير خدا نيست .
الْعَلِيمُ
و علم به مقدار حاجتها و كيفيّت دفع ضررها و جلب منافع نيز منحصر در خداست .