دربارهء ما نازل شده است و « ربّانيّون » ائمّه هستند نه انبيا كه آنها مردم را با علمشان تربيت مىكنند ، و « احبار » عبارت از علما هستند . يعنى اين كه مقصود كنايه از امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و نازل شدن قرآن است ، و اينكه حاكم به قرآن ائمّه ( ع ) و مشايخ آنان هستند كه به آنها اجازهء حكم به قرآن را دادهاند .
فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ
در حكومتهايتان از مردم نترسيد و از احكامى كه مقرّر كرديم اعراض نكنيد ، و خطاب به محمّد صلّى اللّه عليه و آله است و چون مقصود كنايه از امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله است در خطاب امّت را با محمّد صلّى اللّه عليه و آله جمع كرد .
وَ اخْشَوْنِ
از من بترسيد كه من سزاوارتر به آن هستم .
وَ لا تَشْتَرُوا بِآياتِي
آيات مرا مفروشيد يعنى آيات تدوينى را با تغيير و تبديل مفروشيد ، و نه آيات تكوينى را كه نبىّ صلّى اللّه عليه و آله و قول نبىّ صلّى اللّه عليه و آله و ائمّهء هداة باشند .
ثَمَناً قَلِيلًا
به بهاى اندك ، از اعراض دنيوى و اغراض آن ( نفروشيد ) در اوّل سورهء بقره در نظير اين آيه تفصيل كامل فروختن آيات خدا به بهاى اندك و ناچيز گفته شد .
وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ
و هر كه به آنچه كه خدا نازل كرده است ، حكم نكند ، كافر است بدان كه سه آيهاى كه در اينجا ذكر شد ، به اين صورت است كه كفر و ظلم و فسق مترتّب بر عدم حكم به آنچه كه خدا آن را نازل فرموده شده است ، و از اين معنى لازم مىآيد كه هر فردى از افراد انسان حاكم بما انزل اللّه باشد تا اينكه داخل تحت اين آيهها و مشمول آنها نباشد ، در حالى كه بيشتر مردم اصولا حكم خدا را نمىدانند ، و چنين نيست كه هر كس حكم خدا را بداند اجازهء حكم در بين مردم به او داده مىشود ، و از همين جا است كه آيه را تفسير كردند به كسى كه به غير آنچه كه خدا نازل فرموده يا به اين است