محمّد صلّى اللّه عليه و آله از او سؤال كرد و او گفت : بلى حكم آن دو همان رجم است ، پس نبىّ صلّى اللّه عليه و آله امر به رجم آن دو نمود جلوى در مسجد او آنها را سنگسار كردند .
وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ
يعنى از آن اعراض مىكند و آن را ظاهر نمىكند .
قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ
حرف « قد » براى تأكيد جملهء اوّل است ، و لذا ادات عطف نياورد ، يعنى پيامبر خدا حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله نور و كتاب روشن است و در صورتى كه مقصود از نور ولايت باشد و مقصود از كتاب نبوّت واضح است كه اين جمله تأكيد است ، زيرا رسول صلّى اللّه عليه و آله صاحب ولايت و نبوّت است و اگر مقصود از نور امير المؤمنين ( ع ) و از كتاب قرآن باشد باز هم تأكيد بودن جمله ظاهر است ، زيرا رسالت مستلزم چيزى است كه رسالت به سبب آن محقّق مىشود كه آن كتاب است و مستلزم چيزى است كه رسالت به خاطر آن است كه آن ولايت است و سابقا دانستى كه ولايت از شئون ولىّ است و با علىّ ( ع ) متّحد است .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 16 ]
يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ( 16 )
ترجمه :
خدا بدان كتاب هر كس را كه از پى رضا و خشنودى او راه سلامت پويد هدايت كند و او را از تاريكى جهل و گناه بيرون آورد و به علم نور داخل گرداند و به راه راست رهبرى كند .
تفسير :
يَهْدِي بِهِ اللَّهُ
با آن كتاب يا نور ، خدا هدايت مىكند . مفرد آوردن ضمير در صورتى كه به كتاب يا به نور مىگردد ظاهر است و اگر به كتاب و نور هر دو برگردد به اعتبار اين است كه كتاب جز ظهور نور چيزى نيست .