مذموم است . . . و به همين ترتيب .
لذا وارد شده است كه « حسنات ابرار سيّئات مقرّبين است » و صبر و كظم غيظ براى صاحب درجهء دوّم است ، و عفو و تطهير قلب براى صاحب درجهء سوّم است و احسان به بدكار براى كسى است كه آخرين درجهء ايمان را دارا باشد .
و ممكن است كه استثناء از لازم آيه باشد ، و آن چيزى است از نفى محبوبيّت كه از آشكارا نمودن بدى استفاده مىشود ، گويا كه گفته شده است : هر كس كه چنين كند مذموم است جز كسى كه به او ستم شده است .
وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً
پس كار كسى را كه به شما ظلم كرده است ، به خدا واگذاريد ، و به گفتار بدصدا ، را بلند نكنيد ، اتّكال بر خدا و شرم از او داشته باشيد ، يا اينكه مقصود منع مظلوم است از زيادتر از مقدارى كه به او ظلم شده است . يعنى نسبت به كسى كه به شما ظلم كرده است ، تجاوز نكنيد . كه در اين صورت شما ظالم مىشويد ، زيرا كه خدا شنواست ، و قول ظالم و مظلوم را مىشنود ، و به مقدار هر يك عالم است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 149 ]
إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ( 149 )
ترجمه :
اگر دربارهء مردم آشكارا يا پنهان نيكى كنيد يا از بدى ديگران درگذريد بسيار محبوب خداست كه خدا هميشه با آنكه بر انتقام بديها توانا است ، از بديها در مىگذرد .
تفسير :
إِنْ تُبْدُوا خَيْراً
يعنى نسبت به كسى كه به شما ظلم كرده است ، آشكارا نيكى كنيد .
أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ
يعنى اگر براى شما آن دوتاى اوّلى