وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً
پس بر آنان غالب مىشوند ( اجر بزرگ غلبه مؤمنان بر منافقان است ) .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 147 ]
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ كانَ اللَّهُ شاكِراً عَلِيماً ( 147 )
ترجمه :
اگر شما از لطف خدا سپاسگزار بوده به او ايمان آوريد خدا چه غرضى دارد كه شما را عذاب كند كه خدا در مقابل نعمت ، شكر شما را مىپذيرد و علمش به صلاح خلق محيط است .
تفسير :
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ
شكر ، گاهى به تعظيم منعم به خاطر نعمت تفسير مىشود . بنا بر اين مقصود در اينجا تعظيم خداست ، به خاطر نعمتى كه آن علىّ ( ع ) است زيرا او اصل نعمتها بلكه فرع آنها نيز مىباشد .
پس نعمتى غير از آن وجود ندارد ، و قرينهء تخصيص نعمت به علىّ ( ع ) تعقيب كلام است به اين قول خداى تعالى :
وَ آمَنْتُمْ
زيرا دانستى كه ايمان حاصل نمىشود مگر با بيعت خاصّ ولوى كه با دست علىّ ( ع ) انجام پذيرد .
علاوه بر اين ، اصلا كلام دربارهء آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و دشمنان آنهاست .
و گاهى شكر تفسير مىشود به مصرف كردن نعمت در چيزى كه به خاطر آن خلق شده است . بنا بر اين مقصود از نعمتى كه در شكر اخذ شده است ، استعداد قبول ولايت و بيعت ولوى و آماده شدن براى عروج به ملكوت است ، و در عالم صغير نعمتى بزرگتر از آن نيست چنان كه در عالم كبير نيز نعمتى بزرگتر از علىّ ( ع ) نيست .
و صرف كردن آن نعمت در وجه خودش ، اين است كه آن را به علىّ ( ع ) تسليم كند تا آنچه را كه مستحقّ آن است علىّ ( ع ) به او اعطا كند ، و