آن از رسالت محمّد صلّى اللّه عليه و آله ناشى مىشود ، و چون رسالت ظهور رحمت رحمانى خداست تعلّق آن به هر كس متصوّر است ، و با اين حال براى منافق نصير و ياورى نيست .
و آنچه كه بين صوفيّه باقى مانده است كه دو تن در حين توبه و تلقين به يكديگر كمك مىكنند ، به اعتبار مظهريّت رسالت و ولايت و به اعتبار نصرت و ولايت است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 146 ]
إِلاَّ الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً ( 146 )
ترجمه :
مگر آنان كه تائب شده تباهكارى خود را اصلاح كردند و به خدا و دين خدا در آويختند و به كتاب حقّ متوسّل شدند و دين خود را براى خدا خالص گردانيدند پس اين گروه در زمرهء مؤمنانند ، خدا مؤمنان را اجرى بزرگ خواهد داد .
تفسير :
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا
مگر كسانى كه از نفاقشان توبه كردند
وَ أَصْلَحُوا
و آنچه را كه بانفاق فاسد كرده بودند اصلاح كردند ، بدين گونه كه رسالت و رسول و يا مظهر او را يارى نمودند .
وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ
يعنى به مظهر خدا كه عبارت از شيخ ارشاد است و آن علىّ ( ع ) است ، ( متوسّل شدند و با او بيعت كردند ) .
وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ
دين عبارت است از ولايت است و اخلاص آن اين است كه شريك نكنى كسى را در ولايت كه اهليّت و قابليّت ولايت را ندارد ، و اينكه با اغراض فاسد مخلوط نشده باشد .
فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ
زيرا آنها با توبهشان به دست علىّ ( ع ) و چنگ زدنشان به بيعت خاصّ ولوى پس از نفاقشان مؤمن گشتند ، و از پليدى نفاق با توبه پاك شدند و لذا علىّ ( ع ) آنها را قبول كرد .