مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ
شما از كسانى نيستيد كه گناهانش بخشيده شود يا محو و يا تبديل به حسنه گردد ، زيرا اين كارها براى كسى است كه نبىّ و امام يعنى يار و ياور داشته باشد ، و شما كه از نبوّت و ولايت منحرف شديد ، به خود بستن و نسبت دادن احكام نبوّت سودى به حال شما نمىرساند ، پس هر كس كار بد انجام دهد كيفر آن را مىبيند .
وَ لا يَجِدْ لَهُ
يعنى نمىيابد براى خودش
مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا
بدون مظاهر خدا ، ياور و صاحب اختيارى كه امور او را متولّى شود ، از قبيل امامى كه از جانب خدا منصوب شده و صاحب ولايت باشد .
وَ لا نَصِيراً
و نه نبىّ به حقّى كه او را در مقابل چيزهائى كه ضرر مىزند ، يارى كند .
روايت شده است كه اسماعيل به امام صادق ( ع ) عرض كرد « 1 » : اى پدر چه مىگوئى در گناهكار از ما و از غير ما ؟ پس فرمود :
لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ
و آن اشاره به تعميم حكم است و منافاتى با تخصيص خطاب به منافقين كه دين را به خود بستهاند ندارد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 124 ]
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً ( 124 )
ترجمه :
و هر كه از زن و مرد با ايمان به خدا ، كارى شايسته كند آن كس به بهشت در آيد و به قدر نقيرى ( پوستهء روى هستهء خرمائى ) به وى ستم نشود .
تفسير :
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
زيرا كه
هامش
( 1 ) تفسير صافى : 1 ، ص 502 ، عيون اخبار الرّضا : 2 ، ص 234 / ح 5