كرد ديگر از آنان دوست نگيريد .
حَتَّى يُهاجِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ
تا اينكه از وطنهاى مشركين به سوى شما در راه خدا هجرت كنند .
فِي سَبِيلِ اللَّهِ
ظرف
يُهاجِرُوا
يا حال از فاعل است ، يعنى با نيّتهاى صادق هجرت كنند ، نه با نيّتهائى كه متمايل به شيطان باشد ، يا مقصود اين است كه از سراى شرك بيرون آيند و در ولايت علىّ ( ع ) وارد شوند و به سوى علىّ ( ع ) برگردند .
فَإِنْ تَوَلَّوْا
و اگر از مهاجرت صحيح كه در صورت به سوى تو و در باطن به سوى علىّ ( ع ) صورت مىگيرد ، اعراض كردند .
فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ
پس آنها را بگيريد و هرجا يافتيد بكشيد . چنان كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله اين كار را در مورد مرتدّين زمان خودش انجام داد ، پس در مورد علىّ ( ع ) نيز نسبت به مرتدّين زمانش مانند اصحاب جمل و صفّين و نهروان اين حكم جارى است .
وَ لا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً
نه به ظاهر آنها را دوست گيريد و نه در باطن يعنى با آنها بيعت نكنيد با بيعت عامّ محمّدى ( كه تسليم ظاهر است ) و نه با بيعت خاصّ علوى ( كه تسليم باطن است ) ، يا اينكه از آنان دوست و ياورى نگيريد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 90 ]
إِلاَّ الَّذِينَ يَصِلُونَ إِلى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ أَوْ جاؤُكُمْ حَصِرَتْ صُدُورُهُمْ أَنْ يُقاتِلُوكُمْ أَوْ يُقاتِلُوا قَوْمَهُمْ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَسَلَّطَهُمْ عَلَيْكُمْ فَلَقاتَلُوكُمْ فَإِنِ اعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقاتِلُوكُمْ وَ أَلْقَوْا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ فَما جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيلاً ( 90 )
ترجمه :
مگر آنان كه به قومى كه ميان شما با آنها عهد و پيمانى است در پيوسته باشند يا كه بر اين عهد نزد شما آيند كه از جنگ با شما يا قوم خودشان كه دشمنان شما هستند هر دو خوددارى كنند و از جنگ