يُرِيدُونَ أَنْ يَأْمَنُوكُمْ
از راه خدعه و حيله مىخواهند از شما ايمنى يابند .
وَ يَأْمَنُوا قَوْمَهُمْ
با قوم خودشان موافق مىشوند كه از آنها ايمن باشند .
كُلَّما رُدُّوا إِلَى الْفِتْنَةِ
هرگاه آنان به جنگ با شما پرداختند ، جمله حال يا استيناف است و جواب سؤال مقدّر مىباشد .
أُرْكِسُوا فِيها
از اظهار وفاق سر باز زده ، به جنگ با شما برخاستند .
فَإِنْ لَمْ يَعْتَزِلُوكُمْ وَ يُلْقُوا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ وَ يَكُفُّوا أَيْدِيَهُمْ
عطف بر معنى است . ( يعنى اگر از جنگ بازنايستاده ، تسليم نشده و بر شما به جنگ دست درازى كردند )
فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أُولئِكُمْ جَعَلْنا لَكُمْ عَلَيْهِمْ سُلْطاناً مُبِيناً
پس آنها را هرجا يافتيد ، بگيريد و بكشيد كه شما را بر آنها تسلط و استيلا داديم ، يا دليل و حجّتى براى حيله و فريب آنها قرار داديم .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 92 ]
وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلاَّ خَطَأً وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ إِلاَّ أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً ( 92 )
ترجمه :
هيچ مؤمنى را نرسد كه مؤمنى را به قتل رساند مگر به خطا مرتكب آن شود در صورتى كه به خطا هم مؤمنى را كشت بايد به كفّارهء اين خطا بندهء مؤمنى را آزاد كند و خونبهاى مقتول را به صاحب خون بپردازد مگر آنكه ورثه ، ديه را به قاتل ببخشد و اين مقتول اگر با آنكه مؤمن است از قومى باشد كه با شما دشمن و محاربند در اين صورت قاتل