ترجمه :
و چون در تقسيم تركهء ميّت ، از خويشان ميّت و يتيمان و فقيران اشخاصى حاضر آيند ، به چيزى از آن مال ، ايشان را روزى كنيد و با آنان سخن نيكو و دلپسند بگوئيد .
تفسير :
وَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى
و چون بعضى از خويشان كه وارث نيستند در موقع قسمت كردن ارث حضور يابند ،
وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينُ
و يتيمان و بيچارگان كه خويشاوند نباشند
فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ
از باب تصدّق بر آنان و آرامش نفوسشان چيزى دهيد ، زيرا كه اين كار موجب راحتى مورّث ( پرداختكننده ارث ) و بركت مال وارث است و آنها را با دست و زبانتان اذيّت نكنيد .
وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً
بدين ترتيب كه در بخشش و عطيّه استقلال نشان داده شود و عذر خواهى به عمل آورده شود و احترام آنان بيش از ساير وقتها باشد . و امّا ظاهر امر ، وجوب را مىرساند و حال آنكه مقصود از آيه استحباب است نه وجوب ؛ لذا در مورد اين آيه كه ايا منسوخ است يا نيست ، اخبار مختلف رسيده است . اخبارى كه مفيد نسخ است مخاطب آنها كسى است كه وجوب را فهميده است و اخبار كه مفيد بقاء و عدم نسخ است كسانى را مخاطب قرار دادهاند كه استحباب را فهميدهاند .
و افراد در خوددارى از ارتكاب منهيّات متفاوت هستند . و خوددارى از فعل حرام و امور مورد نهى ، يا به جهت ترس رسوائى بين مردم است ، يا به جهت اطّلاع ديگران بر آن گناه ، و يا از جهت تسلّط ظالم ، يا برداشته شدن بركت ، يا از جهت ضايع كردن اولاد آن افراد به سبب مكافات عمل ، و يا سوء عاقبت و عذاب در آخرت مىباشد . لذا خداوند تعالى در مقام تأكيد در امر يتيمان و تهديد از خيانت و سستى ، در مراعات و محافظت مال آنها ، بعضى از اين دستورات را ذكر نمود ،