آنهاست .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 56 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَزِيزاً حَكِيماً ( 56 )
ترجمه :
آنان كه به آيات خدا كافر شدند به زودى در آتش دوزخشان در افكنيم كه هر چه پوست تن آنها بسوزد ، به پوست ديگر مبدّلش سازيم تا سختى عذاب را بچشند كه همانا خدا مقتدر و كارش از روى حكمت است .
تفسير :
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً
تفصيل حال ايمانآورندگان به علىّ ( ع ) و اعراضكنندگان از اوست ، و حال اعراضكنندگان را مقدّم داشت تا افتتاح و اختتام به حال مؤمنين باشد ، گويا كه گفته است : « امّا كسانى كه اعراض كردند از او . . . و امّا كسانى كه ايمان آوردند به او . . . » ولى عبارت را اين چنين ادا نمود تا اشاره به تعليل قول خدا
كَفى بِجَهَنَّمَ سَعِيراً
باشد ، و نيز اشاره به اين باشد كه آنها كافر هستند و اينكه علىّ ( ع ) بزرگترين آيات است ، و اينكه كافر به على ، كافر به جميع آيات است .
كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ
كلمات حكما و صوفيّه در كيفيّت خلود اهل آتش و عذاب دائمى آنها مختلف است . و اصحاب شرايع همگى اتّفاق بر خلود آنها دارند و كسى كه محكوم به اهل سجّين است از آن مكان ( خانهاش ) نجات پيدا نمىكند ، و اينكه براى هر خانهاى آبادكنندگانى است ، كه آنها اهل آن خانه هستند كه هرگز از آنجا خارج نمىشوند . و تبديل پوستهايشان بر حسب ملكات پست و اخلاق و عقائد باطل و فاسد آنها صورت مىگيرد ، زيرا آن ملكات پست از فروع و شاخههاى درخت خبيث است