بر فيل بود ، و بر سرش تاج و در پيشانىاش ياقوتى بود كه نورش برق مىزد و مىدرخشيد ، و سربازانش در برابرش بودند ، پس داود يكى از آن سنگها را گرفت و به طرف ميمنهء لشكر جالوت انداخت آن سنگ به هوا رفت و بر سر آنها فرود آمد ، پس آنها شكست خوردند ، سنگ ديگرى گرفت و به طرف ميسرهء لشكر جالوت انداخت كه آنها نيز شكست خوردند ، سنگ سوّم را به خود جالوت زد ، به طورى كه ياقوت كه در پيشانيش بود شكست و به مغزش رسيد و مرده بر زمين افتاد .
وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ
و خدا به او سلطنت صورى يا رسالت و حكمت نظرى و عملى داد ، پس ملك اعمّ از رسالت و احكام آن و نبوّت و ولايت و آثار آن دو است ، يا اينكه مقصود از حكمت ولايت و آثار آن است اگر مقصود از ملك رسالت باشد ، و مراد از تعليم آنچه را كه خدا بخواهد عموميّت دادن حكمت اوست ، يا اينكه مقصود به حكمت - حكمت عملى است .
وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ
اشاره به حكمت نظرى است يا بالعكس .
وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ
« بعضهم » بدل از « الناس » است به نحو بدل بعض ، و معنى آيه اين است كه اگر نبود دفع خدا بلا را از بعضى از مردم به سبب بعض ديگر ، يعنى دفع بلا از كفّار به سبب مؤمنين ، يا دفع بلا از بعض مؤمنين قاصر به سبب بعضى مؤمنين كه در اعمال كامل هستند ، يا اينكه اگر نبود دفع بلا بهوسيله خدا از بعضى از كفّار از برخى ديگر از كفّار يا مسلمين ، يا اينكه اگر نبود دفع بلاى از بعض مردم به سبب بعض ديگر مانند حكّام و سلاطين ، ( چون اصلاح مردم و دفع اشرار از بندگان به سبب پادشاهان بيشتر واقع مىشود تا بهواسطه رسولان الهى ) . . . فساد زمين را فرا مىگرفت ، البتّه ، به همهء موارد در اخبار اشاره شده است .
لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ
فضل خدا در