يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ
خداوند آياتى كه در حقّ خود شما و كسانى كه از زن و مرد با شما معاشرت مىكنند ، بيان مىكند .
لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
يعنى عاقل شويد يا با عقلهايتان آيات و احكام خدا را درك كنيد و مصالح و حكمتهاى احكام را دريابيد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 243 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ ( 243 )
ترجمه :
( 2 / 243 )
آيا نديدى كسانى را كه از ترس مرگ از ديار خود بيرون رفتند كه هزاران تن بودند ، خدا فرمود بميريد همه مردند سپس آنها را زنده كرد زيرا خدا را در حقّ بندگان فضل و كرم است ليكن بيشتر مردم سپاسگزار حقّ نيستند .
تفسير :
أَ لَمْ تَرَ
آيا نديدى ؟ ! استفهام انكارى است و حقّ عبارت اين بود كه بگويد : « أ لم تذكر » يعنى آيا به ياد نمىآرى ، ولى فعل رؤيت را آورد كه دلالت بر جواز ديدن براى آنها مىكند و اين مطلب اشاره به اين دارد كه اگر چه آنان گذشتند و رفتند ، و كسانى كه مقيّد به زمان هستند ديگر آنها را نمىبينند ، البتّه نسبت به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آنها حاضرند ، زيرا زمانها نسبت به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در هم پيچيده است و در پيش وى بين ماضى و مستقبل و حال فرقى نيست ، چون او محيط بر زمان و زمانيّات است .
إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ
كسانى كه از سرزمينهاى خويش بيرون رفتند درحالىكه هزاران تن بودند ، پس خدا گفت ، گفتن مناسب با شأنش ، نه با ندائى كه شنيده مىشود ، و نه با صوتى كه نواخته شود بلكه با ارادهاى كه همان ظهور فعلش است .
لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ
به آنها كه بميريد ، سپس زندهشان كرد روايت شده است ، كه اينان اهل شهرى از شهرهاى شام بودند كه داراى