كه در حقيقت همان راه خدا مىباشد .
وَ قاتَلُوا
: و مبارزه كردند با جهاد صورى يا با جهاد معنوى
وَ قُتِلُوا
: و يا با شمشير دشمنان ظاهرى كشته شدند و يا از انانيّت خود كشته شدند .
لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ
: انانيّت و لوازم آن را از گناهان قالبى زائل مىكنم .
وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
: و قطعا آنها را در بهشتهائى كه زير درختانش يا عمارتهايش نهرها جارى باشد ، جاى مىدهم بدان كه اضافات حق اوّل ، اعتبارى نيست بلكه اضافههاى حقيقى اشراقى است كه از آن به « انهار » تعبير مىشود ، و هر مرتبهاى از عاليها محلّ ظهور اضافات خدا ، در آن مرتبه است ، و محلّ بروز آن اضافات است از آن مرتبه به غير آن . و همچنين آن جهتى از اين اضافات كه به طرف حقّ واجب تعالى است ( وصل است به طرف حق ) عالى بوده و بر جهتى كه شامل خلق است احاطه دارد . و بروز اضافات خدا به خلق از آن جهتى است كه خلق از آن پيروى مىكند ، پس صحيح است گفته شود : نهرهايى كه به سوى خلق جارى مىشود از زير آن مرتبههايى جارى مىشود كه به وجهى ، عبارت از جنان و بهشت است .
ثَواباً
: يعنى جزا و پاداش ، مفعول مطلق است بدون اينكه لفظى از فعل داشته باشد ، يا مفعول له است ، يا تقديرا به معنى « ادخال ثواب » است كه منصوب به نزع خافض مىشود ، يا حال است از فاعل يا از مفعول يعنى در حالى كه آنها جزا مىيابند .
مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ
: عطف است يا حال ، و در آن ثوابى نيكو و شايسته تعيين شده كه از نزد خدا به جهت بزرگداشت آنان مىباشد . روايت شده كه آيه در مورد على ( ع ) نازل شده است در وقتى كه از مكّه هجرت نمود در حالى كه فاطمهها با او بودند ، فاطمه بنت اسد ،