مَعَ الْأَبْرارِ
: ظرف مستقرّ است و حال از مفعول ، يا ظرف لغو است متعلّق به « توفّنا » . و « ابرار » جمع « برّ » است به معنى نيكوكار نسبت به مردم در مقابل بدكار ، يا به معنى اين است به حال خودش نيكوكار است و مقصود در اينجا همين معنى است چنان كه به آن اشاره خواهد شد . سپس پناه به خدا بردند پس از آنكه توفّى و فانى گشتن تامّ را از خدا درخواست كردند ، و در حال تضرّع خدا را ندا زدند ، و درخواست بقاى تامّ بعد از فنا كردند و گفتند :
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 194 ]
رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ ( 194 )
ترجمه :
( 3 / 194 )
پروردگارا ما را از آنچه بر رسولان خود وعده دادى نصيب فرما و محروم نگردان و تو هرگز خلف وعده نخواهى كرد .
تفسير :
رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا
: پروردگارا آنچه را كه به رسولانت وعده دادهاى به ما بده ، و آن عبارت است از خليفه شدن در زمين ، و باقى ماندن در خلافت تو ، و متمكّن و قدرتمند كردن در دين ، و تبديل ترس به امنيّت است چنان كه فرمودى :
وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ ( بِي شَيْئاً )
« 1 » . و خدا به كسانى كه از شما بندگان ( به خدا و حجّت عصر ( ع ) ايمان آرد و نيكوكار گردد وعده فرمود كه ( در ظهور امام زمان ) در زمين خلافت دهد ( و به جاى امم گذشته حكومت و اقتدار بخشد ) چنان كه امم صالح پيغمبران سلف ، جانشين پيشينيان خود شدند
هامش
( 1 ) سورهء نور ، آيه 55 .