وجود خودمان و آن عقلى است كه ما را به تسليم و انقياد فرامىخواند ، و صداى منادى را از خارج وجودمان كه عبارت از نبىّ عصر ما و يا جانشين او مىباشد شنيديم .
يُنادِي
: يعنى بندگانت را ندا مىزند
لِلْإِيمانِ
: براى خاطر ايمان يا به سوى ايمان .
أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ
: كه به پروردگارتان ايمان آوريد .
« ف » : پس اجابت كرديم او را ، و « آمنا » : به تو ايمان آورديم و به سوى تو پناه برديم ، درحالىكه گوهر آمرزش را كه عبارت از ايمان است تحصيل كرديم .
رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا
: پروردگارا گناهان ما را ببخش ، و بپوشان بر ما و بر غير ما گناهانى را كه آثار و تبعات دارد ، و مشاهده و يادآورى آنها ، عقوبت و رنج و درد به دنبال دارد .
وَ كَفِّرْ
: زائل كن
عَنَّا سَيِّئاتِنا
: از ما سيّئات ما را ، « سيّئات » جمع « سيّئه » از « ساء » به معنى « قبح » و زشتى است . و فرق بين سيّئه و ذنب به شدّت و ضعف است ، زيرا ذنب عبارت از گناهى است كه ارتكاب آن فى نفسه انسانيّت را اذيّت مىكند ، و نيز داراى اثر و عقوبتى است كه آن نيز اذيّت و آزار مىرساند ، ولى سيّئه آن گناهى است كه خودش انسانيّت را اذيّت مىكند بدون اينكه آثار و تبعاتى داشته باشد .
روى همين جهت غفران به ذنوب نسبت داده شده است و تكفير كه به معنى زائل كردن است به سيئات ، و هر يك از آن موارد استعمال مىشود .
وَ
: بعد از غفران گناهان ما و زائل كردن سيّئات
تَوَفَّنا
: ما را به همين وصفى كه درخواست كرديم و با ملاحظهء جميع فعليّات با ابرار بگير و بميران