و در خبر ديگرى از نبى صلّى اللّه عليه و آله است كه خداوند تعالى مىگويد :
« مادام كه بندهام ذكر مرا گويد و لبهايش با ذكر من حركت كند من با او هستم » .
و در خبر ديگرى است : فرزند آدم عملى انجام نداد كه نجاتدهندهتر از ذكر خدا باشد . گفتند : يا رسول اللّه حتّى جهاد در راه خدا به ذكر نمىرسد ؟ فرمود : نه جهاد در راه خدا به ذكر مىرسد ، و نه زدن شمشير تا جايى كه شمشير چند قطعه شود ، يا آنقدر با شمشير بزنى تا خرد شود . اين جمله را سه بار تكرار كرد .
در حديث قدسى است : اى موسى اگر هفت آسمان و ساكنين آن و هفت زمين در يك كفه ترازو ، و « لا إله الّا اللّه » در كفهء ديگر قرار بگيرد ، كفهء « لا إله الّا اللّه » سنگينتر مىشود . در حديث قدسى ديگرى است : هرگاه اشتغال به من بر بندهام غلبه كند ، همّت و لذّت او را در ذكر خودم قرار مىدهم ، و هرگاه همّت و لذّت او را در ذكرم قرار دادم او عاشق من است و من عاشق او ، و هرگاه من عاشق او شدم حجاب بين من و او را بر مىدارم ، او سهو نمىكند آنگاه كه مردم سهو كنند ، كلام آنان كلام انبياست ، آنان ابدال حقيقى هستند ، و آنان كسانى هستند كه هرگاه من به اهل زمين عقوبت يا عذابى را اراده كنم آنها را ياد آورى مىكنم و به سبب وجود آنان عذاب را از آنها برمىگردانم .
در حديث قدسى ديگرى است : هر بندهاى كه بر قلبش مطّلع شدم و ديدم كه تمسّك به ذكر من بر او غالب است ، متصدّى سياست او ، و همنشين و هم سخن با او مىشوم .
و به امير المؤمنين ( ع ) نسبت داده شده است كه فرمود : خداوند بر بندگان ذاكرش در وقت ذكر ، وقت تلاوت قرآن تجلّى مىكند بدون اينكه او را ببينند ، و خداوند خودش را به آنان نشان مىدهد بدون اينكه بر آنان تجلّى كند ، زيرا خداوند عزيزتر از آن است كه ديده شود . و
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 481
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٤٨١