است كه ما فرقى بين تصديقكنندگان و تكذيبكنندگان نمىبينيم ؟ پس خداى تعالى فرمود : هر نفسى ، مرگ را مىچشد .
وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ
: توفيه ، دادن چيزى است با تمام اجزائش يعنى تمام اجرهاى شما بدون هيچ نقص داده مىشود .
يَوْمَ الْقِيامَةِ
: يعنى روز قيام شما در نزد خدا ، يا روز قيام شما از قبرهايتان ، و اينكه عطاى كامل اجرها به « يوم القيامه » مقيّد شده است ، اشاره به اين دارد كه مقدارى از اجرها بعد از مرگ و قبل از قيامت و نيز در حيات دنيا داده مىشود ، زيرا در اعمالى كه داراى اجر هستند اگر بر طبق فرمودهء شارع انجام گيرد نمونهاى از اجر آن با خود عمل ، وجود پيدا مىكند و پس از عمل مقدارى از اجر در دنيا و در قبر ، به عملكننده مىرسد ولى تمام اجر به نحوى كه از آن هيچ كم نيايد در روز قيامت داده مىشود .
فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ
: كسى كه از آتش يعنى دور شود .
كه تفصيل اقسام اجر و صاحبان آنهاست .
وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فازَ
: و آنكه به بهشت داخل شود به سبب نجات و نعيم آخرت رستگار مىشود .
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ
: « الغرور » جمع « غارّ » يا مصدر است ، و اين جمله به جاى جمله زير نشسته است : ( من أدخل النار و زحزح عن الجنة فقد هلك ) يعنى كسى كه داخل آتش شود و از بهشت دور گردد ، هلاك شده است و اكتفا به جملهء جانشين كرد تا اشعار به اين باشد كه غرور به حيات دنيا مادّهء دخول در آتش است ، پس گويا كه گفته است : كسى كه به حيات دنيا فريفته شود ، داخل آتش مىشود و كسى كه داخل آتش شود ، هلاك و نابود مىشود . در حديث قدسى است : به عزّت و جلال خودم ، سوگند خوردهام كه بندهاى از بندگانم ولايت على ( ع ) را نمىپذيرد ، مگر اينكه او را از آتش دور مىكنم و داخل