ترجمه :
( 3 / 176 )
اى پيامبر تو اندوهناك مباش كه گروهى به راه كفر مىشتابند آنها به خداوند هرگز زيان نرسانند و خدا مىخواهد كه آنان را هيچ نصيبى در آخرت نباشد و نصيبشان عذاب سخت دوزخ خواهد بود .
تفسير :
وَ لا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ
: اندوهناك مباش از اينكه آنها كافر شدند ، چون مىترسى كه آنها به تو يا به مؤمنين به سبب تقويت كافرين يا جنگ با مؤمنين زيان برسانند . و مقصود ، منافقين مىباشند كه از جهاد تخلّف كردند .
إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ
: در مقام تعليل است يعنى زيرا آنها هرگز نمىتوانند به اوليا و مظاهر خدا در روى زمين زيانى رسانند .
شَيْئاً
: يعنى هيچ نوع ضررى ، بنابراين كه « شيئا » جانشين مصدر باشد ، و ممكن است بدل از « اللّه » باشد به نحو بدل اشتمال به تقدير « لن يضرّوا اللّه شيئا منه » و ممكن است منصوب به نزع خافض باشد يعنى ( بشىء من الله ) .
يُرِيدُ اللَّهُ
: جواب سؤال مقدّر است يا حال است . ( يعنى در حالى كه خدا اراده كرده است )
أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ
: كه بهرهاى در آخرت برايشان نباشد ، اين قسمت كه علاوه بر دلدارى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، دلالت مىكند بر اينكه شتاب كردن آنها به سوى كفر با ارادهء خدا صورت مىگيرد اگر چه رضاى او در آن نباشد ( زيرا قابليّت كفرپذيرى دارند و خواهى نخواهى به سوى كفر مىروند )
وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
: براى آنها عذاب بزرگى در دنيا و آخرت است . تعبير به جملهء اسميّه كه دلالت بر استمرار ثبوتى دارد دليل اين است كه عذاب از حين تكلّم ، بر آنها ثابت مىشود .