قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً
: يعنى ايمان آنها فزونى بخشيد ، زيرا كسى كه بعد از اتّصال به جانشينان خدا به سبب ايمان به خدا متوسّل است هرگاه كه بلايى به او برسد اتّصال ايمانىاش زياد و توسّل و ايمانش قوى مىشود و مىگويد :
وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
: خدا ما را كافى است و چه خوب نگهبانى است .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 174 ]
فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ( 174 )
ترجمه :
( 3 / 174 )
پس آن گروه مؤمنان به نعمت و فضل خدا روى آوردند و بر آنان هيچ الم و رنجى پيش نيامد و پيرو رضاى خدا شدند و خداوند صاحب فضل و رحمت بىمنتهاست .
تفسير :
فَانْقَلَبُوا
: يعنى برگشتند از حمراء الأسد يا از بدر صغرى .
بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ
: با نعمتى از جانب خدا و آن سلامتى آنها از جنگ و بهبود از اثر زخمى كه در بدنشان بود ، و قوّت قلب و ايمان است .
وَ فَضْلٍ
: فضل عبارت از شرف و شهرت و ترس ايجاد كردن در دلهاى دشمنان ، و ممكن است مقصود از نعمت تجارتى باشد كه در بدر به آن رسيدند و مقصود از فضل سود دو برابر باشد كه از تجارت عايد آنها شد . يا اينكه نعمت ، على ( ع ) و فضل ، محمّد صلّى اللّه عليه و آله است .
لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ
: بدى به آنها نرسيد نه از دشمنانشان و نه از زخمهايشان .
وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ
: چون با وجود زخمهايى كه در بدن داشتند ، امر خدا را فرمان بردند و از مدينه حركت كردند
وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ
: خداوند به آنها در آخرت تفضّل مىكند