وردت عليكم بتقصيركم فى اعمالكم و لما أصابتكم ) يعنى آيا بلاهايى را كه با كوتاهى كردن در اعمالتان بر شما وارد شده انكار مىكنيد . . . تا آخر .
مُصِيبَةٌ
: مصيبتى كه آن به سبب كشته شدن هفتاد مرد از شما در جنگ احد بود .
قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْها
: يعنى دو برابر آن به دشمن رسيد به سبب هفتاد كشته و هفتاد اسير .
قُلْتُمْ أَنَّى هذا
: گفتيد اين از كجا ؟ يا چگونه است اين ؟
قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِكُمْ
: به آنان بگو كه تقصير از خود شماست چون شما در روز بدر فديه در مقابل اسيرها را اختيار كرديد در حالى كه رسول صلّى اللّه عليه و آله خبر داده بود كه حكم آنها كشتن است ، و بر هيچ پيامبرى روا نبوده است كه اسير بگيرد مگر اينكه بسيار در زمين بكشد ، پس شما اصرار در فديه كرديد ، نه كشتن تا اينكه خداوند فدا گرفتن را براى شما مباح گردانيد مشروط بر اينكه در سال آينده از شما به عدد كسانى كه از آنها فدا مىگيريد كشته شود ، پس شما اين را قبول كرديد و از هفتاد اسير فدا گرفتيد .
إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
: وقتى نسبت بلا و مصيبت را به خودشان نسبت داد ، اين توهّم پيش آمد كه آيا اين مصيبت خارج از قدرت خداست ؟ و جاى اين سؤال شد كه آيا مصيبت و بلا با قدرت خدا بوده يا خارج از قدرت خدا ؟ پس خداوند فرمود : خدا بر هر چيزى تواناست و مىتواند به شما و دشمنانتان بلا و مصيبت بدهد ، و شما را به جهت مصالحى كه به استكمال نفوس شما بر مىگردد خوار نمايد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 166 ]
وَ ما أَصابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَ لِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ ( 166 )
ترجمه :
( 3 / 166 )
آنچه در روز احد هنگام مقابله در صف كارزار به شما