هيچ جا نماندند و به شتاب رفتند .
وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
: خداوند نسبت به مؤمنين داراى فضل و كرم است و به عملها و استحقاق آنها نظر نمىكند بلكه در تمام حالات كمال آنها را مىخواهد ، خواه گرفتارى دهد ، خواه نعمت .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 153 ]
إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْراكُمْ فَأَثابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلا تَحْزَنُوا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا ما أَصابَكُمْ وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ ( 153 )
ترجمه :
( 3 / 153 )
به ياد آريد هنگامى كه روى به هزيمت گذاشته و چنان به دهشت مىگريختيد كه توجّه به احدى نداشتيد تا آنجا كه به پيغمبر هم كه شما را به يارى ديگران در صف كارزار مىخواند توجّه نكرديد پس به ازاى اين بىثباتى ، غمى بر غم شما افزود تا از اين پس براى از دست رفتن چيزى يا به رسيدن درد و ناراحتى و مصيبتى اندوهناك نشويد و خدا به هر چه كنيد آگاه خواهد بود .
تفسير :
إِذْ تُصْعِدُونَ
: به ياد آريد وقتى را كه فرار كرده بوديد و بر كوه يا بر روى زمين بالا مىرفتيد ، زيرا كه « اصعاد » به معنى رفتن روى زمين است ، و صعود به معنى بالا رفتن است ، و ظرف « إذ » متعلّق به « صرفكم » يا به « يبتليكم » است ، يا مفعول « ذكرهم » است كه اين عبارت در تقدير و از ماقبلش جداست .
وَ لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ
: يعنى به عقبهايتان در هنگام فرار نگاه نمىكرديد چون خيلى مىترسيديد .
وَ الرَّسُولُ
: در حالى كه رسول صلّى اللّه عليه و آله
يَدْعُوكُمْ فِي أُخْراكُمْ
: شما را فرا مىخواند ، يعنى شما را به يارى آن جماعتى مىخواند كه پشت سر شما بودند ، و رسول خدا