ترجمه :
پس خداوند ، فتح و پيروزى در دنيا و ثواب در آخرت را نصيبشان گردانيد كه خدا نيكوكاران را دوست مىدارد .
تفسير :
فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا
: يعنى به سبب ثبات آنان بر جهاد و پناهبردنشان بردنشان به خدا و استغفار و يارى خواهى از او ، خداوند نيز به آنها پيروزى ، و غنيمت ، و هيبت ، و رعب در قلوب دشمنان ، و حسن آوازه و شهرت و راحتى از جنگ داد . همهء اينها به سبب علوّ كلمهء مسلمانان و تسليم دشمنانشان به آنها ، و بالاتر از همه ، لذّت بردن از قرب خدا و مناجات با اوست .
وَ حُسْنَ ثَوابِ الْآخِرَةِ
: و مراتب عالى از جنّات عاليه مانند بهشت عدن ، و بهشت رضوان ، و نعمتهاى بهشتى ، خواه آن اوصافى كه تاكنون توصيف شده و خواه اوصافى كه توصيف نشده و اصلا بر قلب بشر خطور نكرده است . در ثواب آخرت لفظ « حسن » را آورد براى اشعار به اينكه ثواب آخرت داراى مراتب بسيار است ، كه بعضى از آن مرتبهها خوب و بعضى خوبتر است و خداوند به مسلمانان خوبتر را داده است ، زيرا وقتى چيزى داراى مراتبى باشد كه همهء مراتب خوب باشد احسن آنها بالنّسبه نيكو ( به طور مطلق و نه صفت تفضيلى ) مىباشد . زيرا در اين صورت به امتى كه نيكوتر نباشد نسبت به مراتب بالاتر ( نيكوترين ) مىتوان گفت كه حسنى ندارد .
ممكن است مقصود مطلق ثواب آخرت باشد ، و مطلق ثواب خوب است ولى در آيه نسبت به ثواب آخرت سنجيده شده است نه ثواب دنيا ، براى اينكه ثواب آخرت مورد اعتناست نه ثواب دنيا ، گويا كه ثواب دنيا حسنى ندارد .
وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
: و خداوند نيكوكاران را دوست دارد ،