صبر پيشه نكردند ، به جهت فرار و عدم ثبات مورد بغض قرار گرفتهاند و آنانى كه صبر پيشه كردند ، خدا آنان را دوست دارد . در اينجا از گفتن « و صبروا » صرف نظر و به بيان
وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ
اكتفا كرد زيرا اين معنى از آيه سابق استفاده مىشود با يك مطلب اضافى ، و آن اثبات محبّت خدا نسبت به آنان ، و كنايه از بغض او نسبت به كسانى است كه از جهاد فرار كردهاند .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 147 ]
وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلاَّ أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فِي أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ ( 147 )
ترجمه :
( 3 / 147 )
آنها در هيچ سختى ، جز به خدا پناهنده نشدهاند و جز اين نمىگفتند : كه بار پروردگارا به كرم خود از گناه و ستمى كه دربارهء خود كردهايم درگذر و ما را ثابت قدم دار و ما را بر محو كافران مظفّر گردان .
تفسير :
وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ
: يعنى با ثابت بودن در دين خود و حدّ اكثر جهت رضاى پروردگارشان ديگر سخنى نداشتند
إِلَّا أَنْ قالُوا
: جز اينكه به زبان حال يا قال مىگفتند :
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فِي أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ
: آنان ، كسانى بودند كه با سختگيرى در دين خود ، و بذل نهايت سعى در راه پروردگار از گناهانشان ترسيدند ، و پروردگارشان را استغفار نمودند ، و به او پناه بردند و از او طلب يارى كردند كه بر دشمنانشان و دشمنان خدا پيروز شوند . به خلاف شما كه مغرور شديد و گناهانتان را فراموش كرديد ، و خواستيد به دشمنانتان مانند ابى سفيان و عبد اللّه بن ابىّ پناه ببريد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 148 ]
فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ الْآخِرَةِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ( 148 )