داشته است ، مانند اصحاب عبد اللّه بن جبير ، يا از جهاد بازداشته مانند بعضى از انصار ، و نيز كنايه از كسى است كه آن روز از جهاد فرار كرد و رسول ( ص ) را ترك نمود .
وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها
: كنايه از كسانى است كه بر امتثال امر ثابت ماندند مثل بعضى از اصحاب عبد اللّه بن جبير ، و از كسانى كه در جهاد ثابت ماندند ، يا كشته شدند و يا نجات پيدا كردند .
وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ
: از قبيل گذاشتن اسم ظاهر به جاى ضمير است يا اينكه مقصود از شاكرين كسانى هستند كه جهد و كوشش خود را در راه خدا مبذول كردند ، و دنيا و آخرت را پشت سر نهادند ، تا امر خدا را امتثال كنند و كلمهء حقّ را اعلان و از دين خدا حمايت كنند ، مانند على ( ع ) .
گويا كه گفته است : كسى كه وجه خدا را بخواهد و ثواب دنيا و آخرت را رها كند او شاكر است ، و ما شاكرين را جزا و پاداش مىدهيم .
به امام باقر ( ع ) نسبت داده شده كه فرمود : در روز احد ، به حضرت على ( ع ) شصت جراحت رسيد ، و نبى صلّى اللّه عليه و آله به امّ سليم و امّ عطيّه امر كرد كه او را مداوا نمايند ، آنها گفتند : ما جائى از زخمها را معالجه نمىكنيم مگر اينكه زخم ديگرى باز مىشود ، و ما بر او ترسيديم و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله داخل شد و مسلمانان به عيادت او مىآمدند ، و پيامبر با دستش آن زخمها را مسح مىكرد و مىگفت : مردى كه اين گونه در راه خدا زخم ببيند ، او آزمايش شده و معذور است ، پس هر زخمى كه پيامبر روى آن دست مىكشيد التيام پيدا مىكرد .
پس على ( ع ) فرمود : حمد خداى را كه من فرار نكردم ، و پشت ننمودم ، پس خداوند نيز در دو جا از قرآن براى او شكر نمود و آن قول