فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ
: و گناهانشان را استغفار كنند .
و صاحبان كبيره كسانى هستند كه هرگاه گناهى را مرتكب شوند خدا را به ياد نياورند و از گناه استغفار ننمايند ، و آنچه كه وارد شده از تعداد كبيرهها و حصر آنها در هفت يا بيشتر اشاره به نسبى بودن كبيره است يعنى در مقايسه بعضى از گناهان با بعضى ديگر .
وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ
: معترضه است يا حاليّه ، و مقصود نااميد كردن بندگان است از توجّه به غير خداى تعالى و استغفار از غير او ، و توصيف خداى تعالى به وسعت مغفرت با حصر مغفرت در خداى تعالى .
وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا
: عطف است بر قول خدا
فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ
و اصرار بر معصيت چنان كه سابقا دانسته شد آماده كردن نفس است بر معصيت بدون احداث توبه ، خواه مكرّر باشد و خواه نباشد ، همانطور گناه كبيره گناهى است كه از تمكين نفس در جهل و پيروى طاغوت صادر شود .
وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
: يعنى اصرار بر فاحشه يا ظلم به نفس نكند ، در حالى كه آنها زشتى كار خود را مىدانند ، يعنى اينكه مناط صدق اصرار بر عمل زشت آن است ، كه كنندهء آن به زشتى آن آگاه باشد نه اينكه زشتى عمل نفس الامر آن فعل باشد . بنابراين اگر بر مردى زن اجنبى مشتبه شد و اصرار به نزديكى به او كرد بر زن معصيت نيست ، و اصرار بر آن نيز اصرار بر قبيح نمىباشد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 136 ]
أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ ( 136 )
ترجمه :
( 3 / 136 )
آنها هستند كه پاداش عملشان آمرزش پروردگار است و باغهائى كه از زير درختان آن ، نهرها جارى است هميشه در آن بهشتها