كارى باشد كه زشتى آن زياد است و مقصود از ظلم به نفس ، مطلقا كار قبيح است ، تا اينكه از قبيل ذكر عامّ بعد از خاصّ شود ، يا اينكه مقصود از ظلم به نفس كارى است كه زشتى و قبح آن اندك باشد كه در اين صورت قسيم « 1 » فاحشه مىشود .
به نبىّ صلّى اللّه عليه و آله نسبت داده شده كه فاحشه را به زنا و ظلم به نفس را به ارتكاب گناه بزرگتر از زنا تفسير كرده است ، و اينكه آيه در مورد جوانى نازل شده است كه هفت سال نبش قبر مىكرد تا اينكه قبر كنيزى از دختران انصار را نبش نمود و كفنش را گرفت و با او مجامعت كرد ، پس شنيد صدا كنندهاى از پشت سر او مىگويد : اى جوان واى بر تو از ديّان يوم الدّين ، روزى كه من و تو را مىايستاند ، چنان كه مرا در بين لشگريان مردهها عريان ترك كردى ، و مرا از قبرم بيرون آوردى و كفنهايم را بيرون كردى ، و مرا گذاشتى كه براى حساب با حالت جنب بلند شوم ، پس واى به جوانى تو از آتش .
پس جوان پشيمان شد ، و خدمت نبىّ صلّى اللّه عليه و آله آمد در حالى كه گريه و زارى مىكرد ، و هنگامى كه پيامبر حال او را پرسيد و به حال او آگاه شد او را از محضرش راند ، پس جوان نااميد شد و به بعضى از كوهها خارج شد و به سوى خدا زارى و تضرّع كرد تا چهل روز تا اينكه خداوند قبول توبهء او را نازل فرمود و اين آيه را بر پيامبرش نازل كرد . پس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با اصحابش در طلب او بيرون آمدند ، و پيامبر را به او راهنمائى كردند پس به سوى او آمد و به او نزديك شد و دستهايش را به گردن او انداخت و خاك را از سرش تكانيد و فرمود :
هامش
( 1 ) وقتى چيزى را به اقسامى تقسيم مىكنند خود آن چيز كه تقسيم شده است مقسم ناميده مىشود و هر يك از اقسام نسبت به مقسم يك قسمى از آن مىباشد و هر يك از اقسام نسبت به قسم ديگر قسيم ناميده مىشود .