« من اللّه » حال مقدّم است « شيئا » مفعول به ، يا جانشين موصوف است كه مفعول به مىباشد . اگر « شيئا » مفعول مطلق باشد ، لفظ « من » براى تبعيض است .
وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
: به مناسبت مقام خشم كلام را گسترد و آن را با شدّت و تأكيد بسيار آورد . ( كه هم اهل آتشند و هم هميشه در آتشند ) .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 117 ]
مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 117 )
ترجمه :
( 3 / 117 )
داستان كافران در مالى كه براى پيشرفت مقاصد دنيوى خود صرف كنند و از آن هيچ بهرهاى نيابند بدان ماند كه باد سرد شديدى به كشت قوم ستمكارى برسد و همه را نابود كند كه حاصلى از آن به دست نيايد و خدا بر آنها ستمى نكرد و ليكن آنان بر خود ستم مىكنند ( كه مالشان را در راه باطل صرف كنند و بر شقاوتشان بيفزايند ) .
تفسير :
مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ
: مثل كافران در آنچه انفاق مىكنند ، اين عبارت ، جواب سؤال مقدّر است و معنى آن اين است مثل قوا و ادراكات و اموال كه اين كفّار مىبخشايند و از دست مىدهند تا ذخيرهء آنها محسوب گردد و براى آخرتشان باشد ، از آنجا كه اين انفاقها بهجا نبوده و در جايى بوده كه نفعش به آنها نمىرسد ، لذا مثل آن در نابودى قبل از رسيدن به بهرهورى ، مثل باد شديدى است كه . . . . تا آخر .
فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا
: يعنى در زمان يا در حفظ دنيا يا ابقا آن .
كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ
: يعنى همانند بادى است كه در آن سرماى شديدى باشد .
أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
: يعنى كشت و زرع را در جايى