شده از تورات و انجيل است يا آنچه كه ذكر شده از شريعت موسى و عيسى است .
تحقيق تاب خوردن و چرخيدن كتاب به سبب زبانى كه به نفس نسبت داده شده است .
وَ ما هُوَ مِنَ الْكِتابِ
و آنچه كه آنها بر زبان جارى مىكنند از كتاب نيست ، زيرا كتاب ، آن است كه بر زبانى كه زبان خدا گشته است جارى شود ، بدان جهت كه صاحب اين زبان از نسبت وجود به خودش خالى گشته است و تمام وجود و اعضاى او آلات و ادوات خدا شده است .
و چيزى كه اهل كتاب مىخوانند ، اگر چه به صورت كتاب است ، ولى بر زبان كسى جريان دارد كه هيچ نسبتى بين او و خدا نيست ، و نقوش و حروف كتاب ، اگر چه كلى است و اختصاص به نقش كتاب مخصوص و به حرف زدن زبان مخصوص ندارد ، ولى شرط صدق كتاب بر آن ، اين است كه از دستى كه منسوب به خداست صادر شود ، يا زبانى كه منسوب به خدا باشد ، مانند دست و زبان انبيا ، نهايت اين است كه نسبت تابع و پيرو ضعيفتر است از نسبت نبىّ كه متبوع است .
و نظير اين آيه است ، قول خداى تعالى :
فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ
يعنى واى بر آنان كه كتاب را با دستهاى خودشان مىنويسند ، نه با دست خدا .
ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا . . . .
تا آخر آيه و اين آيه اشاره به اين مطلب است كه شايسته است ، زبان بنده در حين خواندن كتاب و دستش در حين نوشتن ، زبان و دست خدا باشد . خداوند بندگانش را به تلاوت قرآن امر كرده است ، و معصومين را امر كرده است ، كه هرگاه خطاب
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
را در قرآن مىخوانند بگويند لبّيك اللّهم لبّيك . و همچنين هر وقت سورهء توحيد را مىخوانند بگويند