و هرگاه تشنه مىشدند مىگفتند يا روح اللّه ما تشنه شديم ، پس دستش را بر زمين مىزد چه بر زمين صاف يا كوه و از آنجا آب بيرون مىآمد و مىنوشيدند .
آنها گفتند : يا روح اللّه از ما برتر هم كسى هست ؟ كه هر وقت بخواهيم ما را مىخورانى و هر وقت بخواهم ما را مىنوشانى ، و ما به تو ايمان آورديم و پيرو تو شديم ، گفت : برتر از شما كسانى هستند كه با دست خود كار مىكنند و از كسبشان مىخورند ، در نتيجهء اين سخن ، از آن پس ، آنان لباس مىشستند و دستمزد مىگرفتند ، و يا از آن جهت حواريّون گفتند كه لباس سفيد مىكردند يا اينكه آنان انصار و ياران او بودند ، زيرا حوارىّ بر ناصر و بر يارىدهندهء انبيا اطلاق مىشود ، يا اينكه آنان سفيدكنندهء قلبها بودند ، و خودشان اخلاص داشتند و خالص بودند و ديگران را نيز از پليدى گناهان خالص مىكردند .
و اصل آن « حوار » است و ياء مشدّد از جهت مبالغه به آن متّصل شد ، و گويا در اين معانى بدون ياء استعمال نشده است .
نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ
توافق در جواب اقتضا مىكرد كه بگويند : « ما انصار تو هستيم به سوى خدا » ولى از آن عدول كردند از جهت اشعار به اينكه يارى كردن او يارى كردن خداست و لذا گفتند ما يارىكنندگان خدائيم .
آمَنَّا بِاللَّهِ
به خدا ايمان آورديم ، اين عبارت استيناف بيانى است در مقام تعليل يا براى بيان كردن حال آنان است .
وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
يعنى شهادت بده كه ما فرمانبردار و مطيع هستيم ، يا اينكه مقصود از ايمان اذعان و مقصود از اسلام بيعت عامّه است ، يا مقصود از ايمان و اسلام هر دو بيعت عامّه نبوى و قبول دعوت ظاهرى است ، سپس از خطاب به عيسى ( ع ) سخن را گردانده و خدا را خطاب كردند و گفتند :