[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 53 ]
رَبَّنا آمَنَّا بِما أَنْزَلْتَ وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ ( 53 )
ترجمه :
پروردگارا ما به كتابى كه فرستادى ايمان آورديم و از رسول پيروى كرديم . پس نام ما را در صحيفهء اهل يقين ثبت فرما .
تفسير :
رَبَّنا آمَنَّا بِما أَنْزَلْتَ
ايمان آورديم بر آنچه كه بر عيسى نازل كردى يا به همهء آنچه نازل فرمودى .
وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ
و از رسول يعنى عيسى ( ع ) پيروى كرديم
فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ
ما را با شاهدان يعنى كسانى كه شاهد وحدانيّت و رسالت رسول تو هستند ، يا با محمّد و امّت او كه آنها شاهدان بر مردم بودند ، بنويس ، اين وجه مبتنى بر اين است كه خداى تعالى فرمود :
لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً
« 1 »
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 54 ]
وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ ( 54 )
ترجمه :
يهود با خدا مكر كردند خدا هم در مقابل با آنها مكر كرد و از هر كس خدا بهتر مكر تواند كرد .
تفسير :
وَ مَكَرُوا
يعنى يهود ، آن كسانى كه عيسى ( ع ) احساس كفر آنان بود مكر و حيله به كار برده بودند كه عيسى ( ع ) را بكشند به ترتيبى كه خواهيم گفت .
مكر عبارت است از مخفى كردن مقصود اصلى و ظاهر ساختن امرى ديگر از آنان كه از حصول مقصود به صورت آشكار عاجز است ، به اين معنى اطلاق مكر در مورد خدا جائز نيست مگر از باب هم شكلى و همانندى .
هامش
( 1 ) بقره : آيه 143 . يعنى : تا اينكه شما شاهد بر مردم و پيامبر بر شما شاهد باشد .