تفسير :
فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْكُفْرَ
يعنى پس از آن كه آن مردم را به سوى خدا فراخواند و بر آنان اتمام حجّت نمود ، . . . . مقصود از احساس كفر ، ادراك كفر است به محض اوّلين ادراك كفر . لذا در خبر واصله از قول امام اين چنين تفسير شده است « 1 » كه وقتى شنيد و ديد كه آنان كافر شدند .
قالَ
در حالى كه از آنها اعراض كرده و به خدا روى آورده بود و موافقين خود را فرا مىخواند ، گفت :
مَنْ أَنْصارِي
حمل كردن جمع بر لفظ « من » به اعتبار معنى « من » است يعنى چه كسانى با من و به كمك من به سوى خدا مىروند .
إِلَى اللَّهِ
يعنى چه كسانى در راه خدا ياران من براى اظهار دين و اعلان آن مىباشند . يا چه كسانى ياران من ، هستند با خدا ، بر دشمنى كفّار و جنگ با آنها ؟ و ممكن است مقصود معيّت و همراهى خدا با يارىكنندگان و يارى شونده ( عيسى ( ع ) ) باشد ، آيه چنين نيز تفسير شده است ، ولى معنى اوّل مراد است ، زيرا چنان كه نقل شده است هرگاه از گروهى احساس كفر و دشمنى مىكرد از آنها اعراض مىكرد و به سوى گروه ديگرى فرار مىكرد .
قالَ
الْحَوارِيُّونَ
حواريّين گفتند ، وجه تسميه آنان ازاينروست كه آنان لباس مىشستند و لباسها را سفيد مىكردند ، روايت شده است كه آنان پيرو عيسى بودند و دوازده نفر بودند و هر وقت گرسنه مىشدند مىگفتند يا روح اللّه گرسنه شديم ، پس او دستش را به زمين مىزد ، خواه زمين صاف يا كوه ، پس براى هر يك از آنان دو عدد نان از زمين خارج مىشد و آن را مىخوردند .
هامش
( 1 ) صافى : ج 1 / ص 315