سپس فرمود : خداى تعالى مىگويد : كسى كه اطاعت رسول نمايد خدا را اطاعت كرده است « 1 » ، و به اين مضمون اخبار زيادى آمده است .
و به على ( ع ) نسبت داده شده است كه فرمود بدانيد كه همراهى عالم و پيروى او دينى است كه خداوند به سبب آن اطاعت مىشود ، و طاعت عالم موجب كسب حسنات و پاك شدن سيّئات و ذخيرهء مؤمنين ، و مرتبهء بلند در حياتشان و ريسمان محكم بعد از مرگشان است « 2 » .
بلكه در اخبار زيادى به طور صريح و اشاره وارد شده است كه خير و حسنهاى براى غير مطيع نيست ، و گناهى هم براى مطيع نيست ، اگر عارف به اطاعت امام نباشد ، اگر چه جميع اعمال خير را انجام دهد ، سودى نبخشد ، و اگر عارف مطيع به امام جميع اعمال شرّ را انجام دهد ، زيانى نبخشد .
و اخبارى كه دلالت مىكند بر اينكه هر كس بميرد و امامى نداشته باشد به مرگ جاهليّت يا به مرگ كفر مرده است « 3 » . همه اين احاديث دلالت بر فضل اطاعت امام نيز مىكند ، و لذا جميع انبيا در اوّل دعوت و پيش از دعوت به اسلام امّت خود را به تقوى امر كردهاند ، سپس به طاعت خود .
و بزرگان از مشايخ ( ره ) گفتهاند : اگر تحت طاعت بندهء حبشى باشى بهتر از اين است كه تحت اطاعت نفس خودت باشى .
و فقها ( ره ) گفتهاند : هر كس پروردگارش را بدون تقليد از عالم وقت اطاعت كند ، گرچه عملش مطابق حكم خدا هم باشد ، باطل است و غير مقبول ، البتّه در صورتى كه در ترك تقليد مقصّر باشد .
و اخبارى كه دلالت بر وجوب طلب علم مىكند ، مانند : « طلب
هامش
( 1 ) كافى : ج 1 / ص 185 / ح 1
( 2 ) كافى : ج 1 / ص 188 / ح 14
( 3 ) بحار : ج 23 / ص 77 / ح 3