ترجمه :
( 2 / 231 )
هرگاه زنان را طلاق داديد بايستى تا نزديك به پايان زمان عدّه او را به سازگارى در خانه نگاه داريد و يا به نيكى رها سازيد و روا نيست كه آنها را به آزار نگاه داريد تا بر آنان ستم كنيد هر كس چنين كند همانا بر خود ستم كرده است و آيات خدا را فسوس و سخريّه نگيريد و نعمتهاى خدا را كه بر شما ارزانى داشته و خصوصا نعمت بزرگ كتاب آسمانى و حكمت الهى را كه براى پند و اندرز شما نازل فرمود به ياد آوريد و خدا ترس باشيد و بدانيد كه خدا بر همه چيز آگاه است .
تفسير :
وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ
و چون زنان را طلاق داديد و به آخر عدّهشان كه رسيدند به نحوى كه هنوز از عدّه خارج نشده باشند . . . . . و لذا مفسّرين « اجلهنّ » را به نزديكى آخر مدّت عدّه تفسير كردهاند .
فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ
يعنى به چيزى كه عقل و شرع آن را خوب مىداند ، به آنها رجوع كنيد و آنها را نگه داريد همانطور كه زنهاى خود را نگه مىداريد حقوق زوجيّت را ادا كنيد .
أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ
و تسريح به معروف آن است كه آنها را به حال خود بگذارند ، و از كارى كه آنها در بين خودشان مىكنند منع نكنند ، و به آنان چيزى بدهند كه آنها را خوشحال كند .
وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً
و آنها را از روى زيان نگاه نداريد يعنى براى زيان زدن به آنها ، يا در حالى كه آن زنان ضرر خورده مىباشند ، نگه نداريد . بدين معنى كه رجوع كنيد تا اين كه آنان را نگذاريد نكاح بكنند و خودتان هم حقوق آنها را مراعات نكنيد .
لِتَعْتَدُوا
براى اين كه به زنها ستم روا داريد با منع كردن از نكاح غير و از حقوق زوجيّت ، يا اين كه آنها را مجبور به فدا دادن بكنيد ،