وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ
تكرار آن جهت تأكيد و ياد آورى و طول دادن در مقام تهديد است .
وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
خداوند به بندگان مهربان است و لذا در عقوبت گناهكاران شتاب نمىكند و از باب مهربانى آنان را از آن بر حذر مىدارد ، اينكه بين دو صفت لطف و قهر جمع كرده است براى ترساندن و ترغيب و تشويق مىباشد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 31 ]
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 31 )
ترجمه :
( 3 / 31 )
بگو اى پيغمبر اگر خدا را دوست داريد ، از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را بيامرزد كه خدا آمرزندهء مهربان است .
تفسير :
قُلْ
ابتداء خطاب است براى هدايت به حقّ و صواب .
إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ
جملهء شرطيّه است ، و فعل شرط ( ان كنتم ) شرط محبّت بندگان است كه مقيّد به انتساب آن به خداست و تمكين او در محبّت ، و اين معنى از خلال معنى « كنتم » استفاده مىشود ، زيرا آوردن « كان » در امثال اين مقام اشاره به استمرار دارد و بيانگر آن است كه اين فعل مثل عادت و سجيّه مىباشد ، و مفهوم مخالف آن اين است كه محبّتى كه متعلق به خداست مانند عادت و سجيّه شده از بين رفتن آن يا به سبب نفى مقيّد است يا به سبب نفى هر يك از دو قيد ، ( يعنى اگر شما مقيّد به حبّ الهى هستيد از من پيروى كنيد كه عمل مقيّد به اين حالت است ) و
فَاتَّبِعُونِي
جزاء شرط مذكور است .
يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ
جزاى شرط مقدّر است و اين مطلب از آنجا استنباط مىشود كه لازمهء محبّت ، مقيّد مذكور ( محبت به خدا ) است . و مقصود